ভয় পাঠটোৰ উত্তৰ
পাঠভিত্তিক ক্ৰিয়া-কলাপৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ
2। উত্তৰ দিয়া :
(ক) ৰবীনৰ চৌব্বিশ ঘণ্টাৰ লগৰীয়া কোন?
উত্তৰ: ৰবীনৰ চৌব্বিশ ঘণ্টাৰ লগৰীয়া হ’ল তেওঁৰ মনৰ গভীৰতাত বাহ লোৱা এক অজ্ঞাত ‘ভয়’।
(খ) ৰবীনৰ পৰিবাৰৰ নাম কি?
উত্তৰ: ৰবীনৰ পৰিবাৰৰ নাম ৰমলা।
(গ) ফুটবল খেলি থাকোঁতে কোন ঢুকাল?
উত্তৰ: সত্য খুড়াৰ ল’ৰাজন ফুটবল খেলি থাকোঁতে ঢুকাল।
(ঘ) ৰবীন কেইটা সন্তানৰ পিতৃ?
উত্তৰ: ৰবীন 3 টা সন্তানৰ পিতৃ।
(ঙ) জহীৰুদ্দিনৰ পেচা কি?
উত্তৰ: জহীৰুদ্দিনৰ পেচা ওকালতি (তেওঁ এজন অধিবক্তা / উকীল আছিল)।
(চ) ফুৰিবলৈ ওলালে ৰবীনৰ কাৰ লগত তৰ্কাতৰ্কি হয়?
উত্তৰ: ফুৰিবলৈ ওলালে ৰবীনৰ নিজৰ পৰিবাৰ ৰমলাৰ লগত তৰ্কাতৰ্কি হয়।
(ছ) পোনাহঁতে কি বলেৰে ক্ৰিকেট খেলিবলৈ বিচাৰে?
উত্তৰ: পোনাহঁতে টান কাঠৰ বলেৰে ক্ৰিকেট খেলিবলৈ বিচাৰে।
(জ) অফিচৰ কাম-কাজত ৰবীনে কিয় মন দিব নোৱাৰে?
উত্তৰ: ঘৰৰ ল’ৰা-ছোৱালী আৰু পৰিবাৰৰ কিবা অপায়-অমংগল বা দুৰ্ঘটনা হোৱাৰ আশংকাই অহৰহ মনত খুন্দিয়াই থকাৰ বাবে ৰবীনে অফিচৰ কাম-কাজত মন দিব নোৱাৰে।
3। চমু উত্তৰ দিয়া :
(ক) কেনেকুৱা কথাই ৰবীনৰ মনত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে?
উত্তৰ: পথ দুৰ্ঘটনা, ক্ৰিকেট বা ফুটবল খেলোঁতে আঘাত পোৱা, হঠাতে মানুহৰ মৃত্যু হোৱা, বাটত সৰু ছোৱালীজনীক অকলে এৰি থৈ যোৱা আৰু সমাজত ধৰ্ম-ভাষাৰ নামত উচ্ছৃংখল জনতাই কৰা সাম্প্ৰদায়িক হিংসা আৰু অপ্ৰত্যাশিত বিপদৰ কথাই ৰবীনৰ মনত অহৰহ ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে।
(খ) এদিন আবেলি অফিচৰ পৰা আহি ৰবীনৰ কিয় খং উঠিছিল?
উত্তৰ: আবেলি অফিচৰ পৰা আহি ৰবীনে দেখিলে যে ঘৰৰ সন্মুখৰ দুৱাৰখন মেলা আৰু সৰু ছোৱালীজনী অকলে বাৰান্দাত বহি আছে, অথচ পত্নী ৰমলা ভিতৰত বাথৰুমত গা ধুই আছিল। কোনোবা চোৰ বা অপৰাধী আহি ছোৱালীজনী লৈ যোৱাৰ বা অনিষ্ট কৰাৰ আশংকা থকা সত্ত্বেও ৰমলাৰ তেনে অসচেতন আৰু দায়িত্বহীন কাণ্ডজ্ঞানহীন আচৰণ দেখি ৰবীনৰ খং উঠিছিল।
(গ) মাজৰাতি ৰবীনে শোৱাৰ পৰা উঠি ক’লৈ যাবলৈ ওলাইছিল? তেওঁ ওলাই যোৱাৰ কাৰণ কি?
উত্তৰ: মাজৰাতি ৰবীনে শোৱাৰ পৰা উঠি চুবুৰীৰ ভদ্ৰ উকীল জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰৰ ফালে যাবলৈ ওলাইছিল।
কাৰণ: জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰৰ ফালৰ পৰা চিঞৰ-বাখৰ শুনি ৰবীনে বুজি পালে যে উন্মত্ত জনতাই হয়তো জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰ আক্ৰমণ কৰিছে। আজি যদি তেওঁ চুবুৰীয়া হিচাপে জহীৰুদ্দিন আৰু তেওঁৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ৰক্ষা কৰিবলৈ নাযায়, তেন্তে কাইলৈ তেওঁৰ নিজৰ পৰিয়াল বিপদত পৰিলেও কোনো ৰক্ষা কৰিবলৈ নাহিব। এই মানৱীয় আৰু নৈতিক কৰ্তব্যবোধের বাবেই তেওঁ ওলাই গৈছিল।
(ঘ) গল্পটো পঢ়ি ৰবীন আৰু ৰমলাৰ চিন্তাৰ মাজত ক’ত পাৰ্থক্য পাইছা?
উত্তৰ: ৰবীন আৰু ৰমলাৰ চিন্তাৰ মাজত আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্য আছে:
ৰবীনৰ চিন্তা: ৰবীন অত্যন্ত সচেতন, ভৱিষ্যতদ্ৰষ্টা আৰু পৰিয়ালৰ সুৰক্ষা সম্পৰ্কে সতৰ্ক যদিও তেওঁ অতিমাত্ৰা শংকিত আৰু ভয়াতুৰ।
ৰমলাৰ চিন্তা: ৰমলা আছিল নিশ্চিন্ত, লঘু মনোভাৱাপন্ন আৰু বৰ্তমানৰ সোঁতত গা এৰি দিয়া স্বভাৱৰ। তেওঁ কোনো কথাই গম্ভীৰভাৱে নলৈছিল আৰু স্বামীৰ সচেতনতাক ‘ভয়াতুৰ’ বুলি ঠাট্টা কৰিছিল।
4। কোনে, কাক, কেতিয়া কৈছিল লিখা :
(ক) ‘ইমান ভয়াতুৰ মানুহ মই জনমত দেখা নাই।’
উত্তৰ: এই কথাষাৰ ৰমলাই তেওঁৰ স্বামী ৰবীনক কৈছিল, যেতিয়া ৰবীনে বাটত সাৱধানে কাষেৰে খোজ কঢ়া আৰু পোনাহঁতৰ কাঠৰ বলেৰে ক্ৰিকেট খেলাৰ বিপদৰ কথা ভাবি অতিমাত্ৰা শংকিত হৈছিল।
(খ) ‘হেৰা শুনিছা? কোনোবাই চিঞৰা যেন লাগিছে।’
উত্তৰ: এই কথাষাৰ ৰবীনে তেওঁৰ পত্নী ৰমলাক কৈছিল, যেতিয়া মাজনিশা হঠাতে চুবুৰীৰ উকীল জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰৰ ফালৰ পৰা মানুহৰ অস্পষ্ট চিঞৰ-বাখৰ আৰু কোলাহল শুনি তেওঁৰ টোপনি ভাঙি গৈছিল।
(গ) ‘আজি মই তাৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ৰক্ষা কৰিবলৈ নগ’লে কালিলৈ মোৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ৰক্ষা কৰিবলৈ কোন আহিব?’
উত্তৰ: এই সাহসী আৰু মানৱীয় উক্তিটো ৰবীনে তেওঁৰ পত্নী ৰমলাক উদ্দেশ্য কৰি কৈছিল, যেতিয়া মাজৰাতি জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ওলোৱাত ৰমলাই আতংকত কিয় তালৈ যাব খুজিছে বুলি সুধিছিল।
5। দফাটোৰ লগত সংগতি ৰাখি প্ৰশ্ন প্ৰস্তুত কৰা :
প্ৰশ্ন 1: কোলাহলটো কাৰ ঘৰৰ ফালৰ পৰা আহিছিল?
প্ৰশ্ন 2: জহীৰুদ্দিনে সেই চুবুৰীটোত কি সূত্ৰে থাকে আৰু তেওঁৰ পেচা কি?
প্ৰশ্ন 3: জহীৰুদ্দিনৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ কেনেকুৱা আছিল?
প্ৰশ্ন 4: ভিন ঠাইৰ মানুহে কাৰ ঘৰ আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহিছে বুলি ৰবীনে সন্দেহ কৰিছিল?
6। বাক্যকেইশাৰীৰ অৰ্থ বুজাই লিখা :
(ক) ‘উচ্ছৃংখল জনতা দাৱানলৰ দৰে।’
অৰ্থ: জংঘলৰ দাবানলে যেনেকৈ বিবেকহীন হৈ সমুখত পোৱা সকলো গছ-বন ভস্ম কৰি ছাৰখাৰ কৰি পেলায়, ঠিক তেনেদৰে সাম্প্ৰদায়িক উন্মাদনা আৰু ক্ৰোধত অন্ধ হোৱা উচ্ছৃংখল জনতাৰো কোনো বিচাৰ-বিবেচনা বা মানৱীয় অনুভূতি নাথাকে; তেওঁলোকেও সমুখত পোৱা সকলো ধন-জন আৰু শান্তি ধ্বংস কৰি পেলায়।
(খ) ‘দাৱানল সৃষ্টি কৰাৰ কাৰণে ফিৰিঙতি এটাই যথেষ্ট।’
অৰ্থ: একুৰা প্ৰকাণ্ড বনজুই বা দাৱানল সৃষ্টি কৰিবলৈ জুইৰ এটা সামান্য ফিৰিঙতিয়েই যথেষ্ট হয়। একেদৰে সমাজত এক ভয়ংকৰ সাম্প্ৰদায়িক দাঙ্গা বা সংঘৰ্ষ সৃষ্টি কৰিবলৈ কোনো দুষ্ট চক্ৰৰ এটা সৰু উৰাবাতৰি বা সামান্য অপপ্ৰচাৰেই যথেষ্ট।
(গ) ‘বিভিন্ন ধৰ্ম, বিভিন্ন ভাষা, বিভিন্ন সম্প্ৰদায়, কিমান জাতি আৰু উপজাতি! অসংখ্য খণ্ডিত সত্তাৰ এয়েই অমোঘ পৰিণতি।’
অৰ্থ: আমাৰ সমাজত ধৰ্ম, ভাষা আৰু জাতি-উপজাতিৰ অসংখ্য বিভেদ আছে। যেতিয়া মানুহে উমৈহতীয়া মানৱতাবোধ পাহৰি নিজৰ সংকীৰ্ণ গণ্ডীত আৱদ্ধ হৈ পৰে, তেতিয়া পাৰস্পৰিক অবিশ্বাস আৰু ঘৃণাৰ সৃষ্টি হয়। এনে সংকীৰ্ণ আৰু খণ্ডিত মনোভাৱৰ অনিবাৰ্য (অমোঘ) পৰিণতিয়েই হৈছে সাম্প্ৰদায়িক হিংসা আৰু অশান্তি।
7। ‘ভয়’ গল্পটোৰ পৰা তোমাৰ জীৱনৰ কাৰণে প্ৰয়োজনীয় কি কি কথা শিকিলা :
উত্তৰ:
দৈনন্দিন জীৱনত অতিমাত্ৰা অহেতুক ভয় বা শংকা মনত পুহি ৰাখিলে জীৱনৰ স্বাভাবিক আনন্দ আৰু মানসিক শান্তি বিনষ্ট হয়।
বিপদৰ সময়ত নিজৰ সুৰক্ষাৰ লগতে ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু সমাজৰ প্ৰতি মানৱীয় দায়িত্ব পালন কৰা উচিত।
ধৰ্ম, ভাষা বা জাতিৰ ভেদাভেদ পাহৰি মানৱতা আৰু ভাতৃত্ববোধক সৰ্বোচ্চ স্থান দিয়া উচিত।
সংকীৰ্ণ স্বাৰ্থপৰতা ত্যাগ কৰি যেতিয়া মানুহে আনৰ সহায়ৰ বাবে আগবাঢ়ি যায়, তেতিয়া মনৰ সকলো দুৰ্বলতা আৰু ভয় নিমিষতে নিঃশেষ হৈ অপৰিসীম সাহসৰ জন্ম হয়।
4. ভাষা অধ্যয়ন (ব্যাৱহাৰিক ব্যাকৰণ)
8। বাক্য ৰচনা কৰা :
আওহতীয়া (চুকৰ / নিৰ্জন স্থান): তেওঁলোকৰ ঘৰখন গাঁৱৰ এটা আওহতীয়া ঠাইত অৱস্থিত।
সন্তৰ্পণে (সাৱধানে / অতি সন্তপ্নেৰে): মেকুৰীটোৱে সন্তৰ্পণে খোজ কাঢ়ি পাকঘৰত সোমাল।
লানি নিছিগা (নিৰন্তৰ সোঁত): ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথত গাড়ীৰ লানি নিছিগা সোঁত বৈছে।
উচ্ছৃংখল (নিয়ম নমনা / অবাধ্য): মেলাত একাংশ উচ্ছৃংখল লোকে হুলস্থূলৰ সৃষ্টি কৰিলে।
অন্যমনস্ক (অন্য চিন্তাত মগ্ন থকা): বাটত খোজ কাঢ়োঁতে কেতিয়াও অন্যমনস্ক হ’ব নালাগে।
অমোঘ (অপ্ৰতিৰোধ্য / নিশ্চিত): কৰ্মফলৰ বিধান সকলোৰে বাবে অমোঘ আৰু অনিবাৰ্য।
দাৱানল (জংঘলৰ প্ৰকাণ্ড জুই): প্ৰচণ্ড গৰমত হাবিত দাৱানল জ্বলি উঠিল।
ছাৰখাৰ (ভস্মীভূত হোৱা): অগ্নিকাণ্ডত ব্যৱসায়ীজনৰ দোকানখন পুৰি ছাৰখাৰ হ’ল।
উৎকৰ্ণ (কাণ পাতি মনোযোগেৰে শুনা): ৰাতিৰ নিস্তব্ধতাত সি উৎকৰ্ণ হৈ দূৰৰ শব্দটো শুনিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
কোলাহল (হৈচৈ / গণ্ডগোল): বজাৰৰ ব্যস্ত কোলাহলত কাৰো মাত শুনাই নাপায়।
9। যতি চিন ব্যৱহাৰ কৰি পুনৰ লিখন :
শুদ্ধ ৰূপ:
“মানুহৰ সুখ-শান্তিৰ এক প্ৰধান অন্তৰায় হৈছে ক্ৰোধ। কলা-কৃষ্টিৰ প্ৰতি আকৰ্ষণে সেই ক্ৰোধ নাশ কৰি মানুহৰ মনৰ কোমল প্ৰবৃত্তিসমূহ জগাই তোলে। সেই কাৰণে এটা পৰিয়ালত খেল-ধেমালি, নাচ-গান আদিৰ প্ৰতি থকা ৰাপ, আদৰ আৰু পৰিৱেশৰ পৰা সেই পৰিয়ালত থকা সুখ-শান্তিৰ উমান পাব পাৰি। মাঘৰ বিহুত মেজি সজা, ভোজ-ভাত খোৱা, হৈ-গুডু, ঢোপ খেল, ঢোল-পেঁপা-গগনাৰ তালে তালে বিহু নচা আৰু দেৱালী আদি উৎসৱত মানুহে সমূহীয়াভাৱে মনৰ আনন্দকে প্ৰকাশ কৰে।”
10। বিভক্তি নিৰ্ণয় :
(ক) নৰ্দমালৈ -> ‘লৈ’ (দ্বিতীয়া / চতুৰ্থী বিভক্তি)
(খ) পোনাহঁতেও -> ‘এ’ (প্ৰথমা বিভক্তি) + ‘ও’ অব্যয়
(গ) ৰবীনৰ -> ‘ৰ’ (ষষ্ঠী বিভক্তি)
(ঘ) ল’ৰা-ছোৱালীক -> ‘ক’ (দ্বিতীয়া বিভক্তি)
11। ভাব বহলাই লিখা :
(ক) “অতিমাত্ৰা সকলোৰে বেয়া।”
ভাব-সম্প্ৰসাৰণ:
সংস্কৃতত এষাৰ নীতিবচন আছে— “অতি সৰ্বত্ৰ বৰ্জয়েৎ”, অৰ্থাৎ কোনো কামৰে বা বস্তুৰে অতিমাত্ৰা কেতিয়াও ভাল নহয়। প্ৰতিটো কথাৰে এটা নিৰ্দিষ্ট সীমা আৰু পৰিমাণ থাকে। অতিমাত্ৰা খাদ্য গ্ৰহণ কৰিলে স্বাস্থ্যৰ হানি হয়, অতিমাত্ৰা মৰমে সন্তানক বিপথে নিয়ে, অতিমাত্ৰা সাৱধানতা বা ভয়ে মানুহক কাপুৰুষ কৰে আৰু অতিমাত্ৰা খঙে সৰ্বনাশ মাতি আনে। জীৱনত সন্তুলন আৰু মধ্যম পন্থা বজাই ৰখাটোহে প্ৰকৃত সুখ আৰু সফলতাৰ আধাৰ।
(খ) “ফিৰিঙতিৰ পৰা খাণ্ডৱদাহ হয়।”
ভাব-সম্প্ৰসাৰণ:
মহাভাৰতত শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু অৰ্জুনে অগ্নিক খাণ্ডৱ বন দাহ কৰিবলৈ সহায় কৰিছিল। এটা সামান্য জুইৰ স্ফুলিংগ বা ফিৰিঙতিয়ে যেনেকৈ বিৰাট অৰণ্য ভস্ম কৰি খাণ্ডৱদাহৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, ঠিক তেনেদৰে মানৱ সমাজতো এটা সামান্য ভুল বুজাবুজি বা সামান্য কন্দলেই ডাঙৰ সংঘাত বা ৰক্তাক্ত সাম্প্ৰদায়িক যুদ্ধৰ ৰূপ ল’ব পাৰে। গতিকে যিকোনো অপ্ৰীতিকৰ পৰিস্থিতিক আৰম্ভণিতেই সংযম আৰু বুজাবুজিৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা উচিত।
12। সন্ধি ভাঙা আৰু গঠন কৰা :
(ক) সন্ধি ভাঙা :
ভাৱাবেগ = ভাৱ + আবেগ
পৰীক্ষা = পৰি + ঈক্ষা
নিঃশব্দ = নিঃ + শব্দ
ভয়াতুৰ = ভয় + আতুৰ
যথেষ্ট = যথা + ইষ্ট
(খ) সন্ধি গঠন কৰা :
উৎ + শৃঙ্খল = উচ্ছৃঙ্খল
উৎ + শ্বাস = উচ্ছ্বাস
সম্ + মুখ = সম্মুখ
নিঃ + চিন্ত = নিশ্চিন্ত
শিৰঃ + ছেদ = শিৰশ্ছেদ
5. জ্ঞান সম্প্ৰসাৰণ (সাধুকথা আৰু চুটিগল্প)
13। প্ৰশ্নোত্তৰ :
(ক) সাধুকথা আৰু চুটিগল্পৰ মাজৰ পাৰ্থক্য :
সাধুকথা কাল্পনিক, অলৌকিক আৰু লোকপৰম্পৰাভিত্তিক; চুটিগল্প আধুনিক বাস্তৱ জীৱনৰ প্ৰতিফলন।
সাধুকথাৰ পৰিসৰ বিস্তৃত আৰু সমাপ্তিত স্পষ্ট নৈতিক উপদেশ থাকে; চুটিগল্পৰ পৰিসৰ চুটি, সংহত আৰু সমাপ্তি ইংগিতপূৰ্ণ।
(খ) সাধুকথাৰ বৈশিষ্ট্য : সহজ-সৰল ভাষা, পশুপক্ষীয়ে মানুহৰ দৰে কথা কোৱা, অলৌকিকতা আৰু নৈতিক শিক্ষা।
(গ) চুটিগল্পৰ বৈশিষ্ট্য : বাস্তৱধৰ্মীতা, কম চৰিত্ৰ, জীৱনৰ কোনো এক বিশেষ মুহূৰ্তৰ উপস্থাপন আৰু অতৃপ্তিময় ইংগিতপূৰ্ণ সমাপ্তি (“শেষ হৈয়ো যেন শেষ নোহোৱা”)।
(ঘ) অসমীয়া চুটিগল্পৰ জনক কোন?
উত্তৰ: সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা।
(ঙ) শীলভদ্ৰৰ প্ৰকৃত নাম কি আৰু জন্ম ক’ত হৈছিল?
উত্তৰ: প্ৰকৃত নাম ৰেৱতীমোহন দত্তচৌধুৰী। জন্ম: 1923 চনত অবিভক্ত গোৱালপাৰাৰ গৌৰীপুৰত।
(চ) শীলভদ্ৰই কোনখন গল্পসংকলনৰ বাবে সাহিত্য অকাদেমি বঁটা লাভ কৰে?
উত্তৰ: ‘মধুপুৰ বহুদূৰ’ (1994 চনত)।
(ছ) শীলভদ্ৰৰ কোন চনত মৃত্যু হৈছিল?
উত্তৰ: 2008 চনৰ 29 ফেব্ৰুৱাৰীত।
15। প্ৰসিদ্ধ পাঁচগৰাকী অসমীয়া চুটিগল্পকাৰ :
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (‘ভদৰী’, ‘কন্যা’)
শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী
চৈয়দ আব্দুল মালিক
ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া (‘গহ্বৰ’, ‘শৃংখল’)
শীলভদ্ৰ (‘মধুপুৰ বহুদূৰ’)