ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য
১. পাঠৰ মূল সাৰাংশ (Key Concepts & Summary)
সংস্কৃতিৰ ধাৰণা: এখন সমাজৰ লোকসকলৰ সামগ্ৰিক জীৱন পদ্ধতিকে সংস্কৃতি বোলে। ইয়াৰ দুটা মূল প্ৰকাৰ:
বস্তুগত সংস্কৃতি (Material Culture): দৃশ্যমান কায়িক সম্পদ, যেনে— ঘৰ-দুৱাৰ, চিকিৎসালয়, পুথিভঁৰাল, স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য আদি।
অবস্তুগত সংস্কৃতি (Non-material Culture): মানুহৰ মানসিক কাৰ্যাৱলী, যেনে— ৰীতি-নীতি, মূল্যবোধ, বিশ্বাস, পৰম্পৰা, ভাষা, সাহিত্য, সংগীত আদি।
ভাৰতৰ ভাষিক ঐতিহ্য:
সৰহভাগ ভাৰতীয় ভাষাৰ মূল উৎস হ’ল সংস্কৃত ভাষা (ইণ্ডো-ইউৰোপীয় ভাষা গোষ্ঠী)। ইয়াক ‘দেৱভাষা’ বোলে। পাণিনিয়ে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০০ ত ‘অষ্টাধ্যায়ী’ ব্যাকৰণ ৰচনা কৰে।
প্ৰাকৃত আৰু অপভ্ৰংশ: সাধাৰণ প্ৰজাৰ কথিত ভাষা প্ৰাকৃত; প্ৰাকৃতৰ পৰিৱৰ্তিত কথিত ৰূপ অপভ্ৰংশ, যাৰ পৰা আধুনিক ভাৰতীয় আঞ্চলিক ভাষাসমূহৰ সৃষ্টি হৈছে।
সংগম সাহিত্য: প্ৰাচীন তামিল ভাষাৰ সমৃদ্ধ সাহিত্য (মহাকাব্য: চিলাপথিকাৰম আৰু মণিমেখলাই)।
ধ্ৰুপদী ভাষা (Classical Languages): সংস্কৃত, তামিল, তেলেগু, কানাড়া, মালয়ালম, ওড়িয়া, পালি, প্ৰাকৃত, অসমীয়া, বাংলা, মাৰাঠী।
ভাৰতীয় কলা আৰু ইয়াৰ বিভাগসমূহ:
সংগীত: ভৰত মুনিৰ ‘নাট্যশাস্ত্ৰ’ ভাৰতীয় সংগীতৰ মূল ভেটি। দুটা প্ৰধান ধাৰা— হিন্দুস্তানী সংগীত (উত্তৰ ভাৰত) আৰু কৰ্ণাটকী সংগীত (দক্ষিণ ভাৰত)। গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰাৰ পৰা ‘ঘৰানা’ প্ৰথাৰ সৃষ্টি।
নাটক: অশ্বঘোষৰ ‘চাৰিপুত্ৰ প্ৰকৰণ’ ভাৰতৰ প্ৰথম নাটক। কালিদাসৰ ‘অভিজ্ঞানম শকুন্তলম’, ‘মালৱিকা-অগ্নিমিত্ৰম’। অসমত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ‘অংকীয়া নাট’ আৰু ভাওনা।
নৃত্য: ভাৰতৰ ৮ টা শাস্ত্ৰীয় নৃত্য— ভৰতনাট্যম, কথক, কথাকলি, মণিপুৰী, ওডিছী, কুচিপুড়ী, মোহিনীয়াট্টম আৰু সত্ৰীয়া। সমৰকলা নৃত্য— কালাৰিপায়াটু (কেৰালা), থাংটা (মণিপুৰ), গৎকা (পঞ্জাৱ)।
চিত্ৰকলা: ভীমবেটকাৰ গুহাচিত্ৰ, মোগল মিনিয়েচাৰ চিত্ৰশিল্প। অসমৰ সাঁচিপতীয়া সচিত্ৰ পুথি— ‘হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ’, ‘চিত্ৰ ভাগৱত’, ‘গীত গোৱিন্দ’ আৰু ‘বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ’।
স্থাপত্য (মন্দিৰ নিৰ্মাণ শৈলী):
নাগৰ শৈলী (Nagara): উত্তৰ ভাৰতীয় মন্দিৰ শৈলী।
দ্ৰাবিড় শৈলী (Dravida): দক্ষিণ ভাৰতীয় মন্দিৰ শৈলী।
বেছৰ শৈলী (Vesara): কৰ্ণাটক আৰু দাক্ষিণাত্যৰ মধ্যৱৰ্তী শৈলী (নাগৰ আৰু দ্ৰাবিড়ৰ সংমিশ্ৰণ)।
২. পাঠভিত্তিক অনুশীলনীৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ (Textbook Solutions)
অনুশীলনী — ১
১। তলৰ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়া:
(ক) ভাৰতৰ বেছিভাগ ভাষাৰ মূল স্বৰূপ ভাষাটো কি?
উত্তৰ: সংস্কৃত ভাষা (ইণ্ডো-ইউৰোপীয় ভাষা গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত)।
(খ) সংস্কৃত ভাষাক কিয় ‘দেৱভাষা’ বোলা হয়?
উত্তৰ: প্ৰাচীন ভাৰতৰ সকলো ধৰ্মশাস্ত্ৰ, বেদ, উপনিষদ, ৰামায়ণ, মহাভাৰত, পুৰাণ আৰু দেৱ-দেৱীৰ স্তুতি-মন্ত্ৰসমূহ মূলতঃ সংস্কৃত ভাষাতে ৰচিত হোৱা বাবে সংস্কৃতক ‘দেৱভাষা’ বোলা হয়।
(গ) অপভ্ৰংশ কি?
উত্তৰ: প্ৰাচীন ভাৰতৰ সৰ্বসাধাৰণৰ কথিত প্ৰাকৃত ভাষাৰ পৰা কালক্ৰমত ব্যাকৰণগত ৰূপ সলনি হৈ সৃষ্টি হোৱা কথিত ভাষাসমূহকে ‘অপভ্ৰংশ’
(Apabhramsha) বোলা হয়। ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ বেছিভাগ আঞ্চলিক ভাষাৰ উৎপত্তি এই অপভ্ৰংশৰ পৰাই হৈছে।
২। ‘সংগম সাহিত্য’ কাক বোলে? এই সাহিত্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত মহাকাব্য দুখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰ:
সংগম সাহিত্য: প্ৰায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০ ৰ পৰা ৩০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত প্ৰাচীন দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিল কবি আৰু পণ্ডিতসকলৰ একত্ৰিত সাহিত্যিক সমাৱেশত (সংগম) ৰচিত চহকী তামিল সাহিত্যৰাজিক ‘সংগম সাহিত্য’ (Sangam Literature) বোলে।
দুখন প্ৰধান মহাকাব্যৰ নাম:
১) ‘চিলাপথিকাৰম্’ (Silappadikaram)
২) ‘মণিমেখলাই’ (Manimekalai)
৩। সংস্কৃত ভাষাত লিখা দুখন সাধুকথাৰ পুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰ:
১) পণ্ডিত বিষ্ণু শৰ্মা ৰচিত ‘পঞ্চতন্ত্ৰ’
২) নাৰায়ণ পণ্ডিত ৰচিত ‘হিতোপদেশ’
অনুশীলনী — ২
১। তলৰ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়া:
(ক) ভাৰতৰ সংগীতৰ মূল ভেটি কি?
উত্তৰ: ভৰত মুনি ৰচিত ‘নাট্যশাস্ত্ৰ’ (Natya Shastra)।
(খ) ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰধান ভাগ দুটা কি কি?
উত্তৰ:
১) হিন্দুস্তানী সংগীত (Hindustani Classical Music) — উত্তৰ, পশ্চিম আৰু পূব ভাৰতৰ ধাৰা।
২) কৰ্ণাটকী সংগীত (Carnatic Classical Music) — দক্ষিণ ভাৰতৰ ধাৰা।
(গ) কালিদাসে ৰচনা কৰা দুখন নাটকৰ নাম লিখা.।
উত্তৰ:
১) ‘অভিজ্ঞানম্ শকুন্তলম্’
২) ‘মালৱিকা-অগ্নিমিত্ৰম্’ (অন্যান্য: বিক্ৰমোৰ্বশীয়ম)
(ঘ) সমৰকলাৰ লগত জড়িত দুবিধ নৃত্যৰ নাম লিখা।
উত্তৰ:
১) কেৰালাৰ কালাৰিপায়াটু (Kalaripayattu)
২) মণিপুৰৰ থাংটা (Thang-Ta)
(অন্যান্য: পঞ্জাৱৰ গৎকা, মহাৰাষ্ট্ৰৰ মৰদানী)
২। মোগল চিত্ৰকলাৰ প্ৰধান বিষয়বস্তুবোৰ কি কি?
উত্তৰ:
মোগল চিত্ৰকলাৰ (মিনিয়েচাৰ চিত্ৰশৈলী) প্ৰধান বিষয়বস্তুসমূহ আছিল:
১) সমসাময়িক ৰাজনৈতিক ঘটনা আৰু ৰাজদৰবাৰৰ আড়ম্বৰপূৰ্ণ দৃশ্য।
২) সম্ৰাট, ৰাজকুমাৰ আৰু সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ প্ৰতিকৃতি (Portrait)।
৩) চিকাৰ অভিযান, সমৰ আৰু যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ দৃশ্য।
৪) প্ৰাকৃতিক দৃশ্য, পশু-পক্ষী, গছ-লতা আৰু ফুলৰ পুংখানুপুংখ বাস্তৱিক চিত্ৰায়ণ।
৩। সচিত্ৰ পুথি কাক বোলে? অসমৰ তিনিখন সচিত্ৰ পুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰ:
সচিত্ৰ পুথিৰ সংজ্ঞা: সাঁচিপাত বা তুলাপাতত হাতেৰে লিখিত পাণ্ডুলিপিসমূহৰ বিষয়বস্তু আৰু কাহিনীক সহজে বুজিব পৰাকৈ আৰু আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিবলৈ খাপ খোৱা হস্তনিৰ্মিত চিত্ৰ বা ছবি সন্নিৱিষ্ট কৰি প্ৰস্তুত কৰা পুথিসমূহকে সচিত্ৰ পুথি বোলে।
অসমৰ তিনিখন উল্লেখযোগ্য সচিত্ৰ পুথি:
১) সুকুমাৰ বৰকাইথ ৰচিত ‘হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ’
২) ‘চিত্ৰ ভাগৱত’ (দশম স্কন্ধ ভাগৱত)
৩) ‘গীত গোৱিন্দ’ (অন্যান্য: কুমাৰ হৰণ, শংখচূড় বধ, আনন্দ লহৰী)
৪। ভাৰতৰ কোনটো অঞ্চলৰ মন্দিৰশৈলীক ‘বেছৰ’ বুলি জনা যায়?
উত্তৰ: বিন্ধ্য পৰ্বত আৰু কৃষ্ণা নদীৰ মধ্যৱৰ্তী অঞ্চল, বিশেষকৈ কৰ্ণাটক তথা মধ্য-দাক্ষিণাত্য অঞ্চলৰ মন্দিৰ নিৰ্মাণ শৈলীক ‘বেছৰ শৈলী’ (Vesara Style) বুলি জনা যায় (যি উত্তৰৰ নাগৰ শৈলী আৰু দক্ষিণৰ দ্ৰাবিড় শৈলীৰ এক সুন্দৰ মিশ্ৰণ)।
৩. দলগত কাৰ্য আৰু চিন্তা কৰিবলগীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ
প্ৰশ্ন ক) মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ বাবে নাটকক কিয় মাধ্যম হিচাপে লৈছিল?
উত্তৰ: মধ্যযুগৰ অসমত সৰহসংখ্যক সাধাৰণ লোকেই নিৰক্ষৰ আছিল আৰু সংস্কৃত শাস্ত্ৰৰ জটিল ধৰ্মতত্ত্ব বুজি পোৱা টান আছিল। নাটক বা ভাওনাত দৃশ্য, শ্ৰব্য, অভিনয়, গীত-মাত আৰু নৃত্যৰ এক অপূৰ্ব সমাহাৰ থাকে। শংকৰদেৱে অনুভৱ কৰিছিল যে অভিনয় আৰু সুৰৰ জৰিয়তে ধৰ্মীয় আদৰ্শ আৰু ভক্তিৰ বাৰ্তা সমাজৰ নিৰক্ষৰ আৰু শিক্ষিত সকলো শ্ৰেণীৰ লোকৰ মনত অতি সহজে, আনন্দময়ভাৱে আৰু চিৰস্থায়ীভাৱে প্ৰৱেশ কৰাব পাৰি। সেয়েহে তেওঁ বৈষ্ণৱ নামধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে অংকীয়া নাট আৰু ভাওনাক শ্ৰেষ্ঠ মাধ্যম হিচাপে বাছি লৈছিল।
প্ৰশ্ন খ) ভাৰতৰ ৮ টা প্ৰধান শাস্ত্ৰীয় নৃত্য আৰু ৰাজ্যসমূহ:
১) সত্ৰীয়া নৃত্য — অসম
২) ভৰতনাট্যম — তামিলনাডু
৩) কথক — উত্তৰ ভাৰত (উত্তৰ প্ৰদেশ)
৪) কথাকলি — কেৰালা
৫) মণিপুৰী — মণিপুৰ
৬) ওডিছী — উৰিষ্যা
৭) কুচিপুড়ী — অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ
৮) মোহিনীয়াট্টম — কেৰালা