ভাৱ-বিষয়ক

১। চমু উত্তৰ দিয়া:

(ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম লিখা। 
উত্তৰ: ‘বেদুইন’ (বা ‘স্বাক্ষৰ’ / ‘ছন্দহাৰৰ কবিতা’)।

(খ) মোগলসকলে অসমৰ ক’ত ভৰি দিছিল?
উত্তৰ: মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দুবৰি বনত ভৰি দিছিল।

(গ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?
উত্তৰ: অসমৰ হেংদাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত সমৰ-থলীত (ৰণক্ষেত্ৰত) জিলিকিছিল।

(ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
উত্তৰ: ম’হৰ শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল।

(ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেৱে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰ: হাঁহ-কণী আৰু বৰা চাউলেৰে (কৰাল তৈয়াৰ কৰি) স্বৰ্গদেৱে দেউল সাজিছিল।

২। ‘অসমৰ হেংদাং জিলিকিল / দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত’ — কথাখিনিৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।

উত্তৰ: উদ্ধৃত কথাখিনিৰ জৰিয়তে অসমীয়া সেনাৰ অসীম সাহসিকতা, শৌৰ্য-বীৰ্য আৰু ৰণকৌশলৰ উজ্জ্বল প্ৰতিচ্ছবি দাঙি ধৰা হৈছে। মোগল আক্ৰমণকাৰীক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ অসমীয়া সেনানীসকলে দিনৰ দুপৰত প্ৰখৰ ৰ’দৰ পোহৰত হেংদাং (আহোম যুগৰ তৰোৱাল) চকচকাই তুলি সাহসেৰে যুদ্ধক্ষেত্ৰত জঁপিয়াই পৰিছিল। ই অসমীয়া জাতিৰ অদম্য দেশপ্ৰেম আৰু স্বদেশ ৰক্ষাৰ সংগ্ৰামক বুজাইছে।

৩। অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা।

উত্তৰ: স্বদেশৰ স্বাধীনতা আৰু মাতৃভূমিৰ মৰ্যাদা ৰক্ষাৰ বাবে অসমৰ পুৰুষ আৰু নাৰী নিৰ্ভীকভাৱে একেলগে ৰণক্ষেত্ৰলৈ ওলাই আহিছিল। নাৰীসকলে দুৰ্গাৰ দৰে ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধাৰণ কৰি আৰু পুৰুষসকলে বুকু পাতি শত্ৰুৰ সন্মুখত থিয় দিছিল। কোনো দ্বিধাবোধ নকৰি হাতত হেংদাং তুলি লৈ সকলোৱে ঐক্যবদ্ধভাৱে শত্ৰু মোগলক পৰাস্ত কৰিবলৈ ৰণক্ষেত্ৰত নামি পৰিছিল।

৪। ‘ক’ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে / শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।’ — কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।

উত্তৰ: মোগলৰ বিশাল আৰু আধুনিক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰে সজ্জিত সৈন্যবাহিনীৰ তুলনাত অসমীয়া সৈন্য၏ খোৱা-লোৱাৰ সাজ-সৰঞ্জাম অতি সাধাৰণ আছিল। তেওঁলোকে যুদ্ধৰ মাজতো কেৱল এমুঠি শুকান সান্দহ আৰু আঁজলি ভৰাই পানী খাই অপৰিসীম বল আৰু সাহসেৰে শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল। কবিয়ে বুজাব বিচাৰিছে যে এই বল কেৱল খাদ্যৰ শাৰীৰিক বল নাছিল, এই বল আছিল স্বদেশপ্ৰেম আৰু মাতৃভূমি ৰক্ষাৰ অপাৰ আত্মিক শক্তি।

৫। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিক অতি অপৰূপ আৰু স্বৰ্গীয় সৌন্দৰ্যৰে সজোৱা হৈছে। কবিয়ে অসমকে এনে এখন দেশ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে যাৰ চাৰিওফালে ধূসৰ পাহাৰ, সেউজীয়া গছ-বন আৰু দুবৰিৰ পাতত নিয়ৰৰ টোপাল মুকুতাৰ দৰে জিলিকি থাকে। গছৰ প্ৰতিটো পাত যেন মিনাকৰা আৰু জাংফাইৰ দৰে উজ্জ্বল। নদীৰ বালিত সোণ পোৱা যায়। অসমৰ প্ৰকৃতি ইমানেই চহকী আৰু মনোমোহা যে নদীৰ পাৰৰ ভৰি ধোৱা শিলবোৰো যেন মূল্যৱান পোৱালেৰে নিৰ্মিত। অসমৰ এই সন্মোহিনী প্ৰাকৃতিক ৰূপে বিদেশী মোগলকো মোহগ্ৰস্ত কৰিছিল।

৬। কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।

উত্তৰ: চৈয়দ আব্দুল মালিক (১৯১৯–২০০০) অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী স্বনামধন্য সাহিত্যিক, যাক ‘গল্পসম্ৰাট’ বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ জন্ম গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণিত হৈছিল। তেওঁ বহুতো উপন্যাস, গল্প, কবিতা আৰু নাটক ৰচনা কৰি অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰিছে। তেওঁ ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে। তেওঁৰ অন্যান্য উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হ’ল— ‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন’, ‘ধন্য নৰতনু ভাল’, ‘বেদুইন’, ‘স্বাক্ষৰ’ আদি। তেওঁ ১৯৭৭ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ অভয়াপুৰী অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল।

৭। অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মোগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ অহা মোগলসকলে যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ যেতিয়া অসমৰ অপৰূপ প্ৰকৃতি আৰু সংস্কৃতি প্ৰত্যক্ষ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁলোক মুগ্ধ হৈ পৰিল। তেওঁলোকে দেখিলে যে চাৰিওফালে পাহাৰে আবৃত এই দেশত দুবৰিৰ পাতত মুকুতা গজে, বনৰ পাতে পাতে জাংফাই-মিনাৰ উজ্জ্বলতা, নদীৰ বালিত সোণ আৰু পুখুৰীৰ পাৰ যেন পোৱালৰ দলং। হাঁহ-কণী আৰু চাউলেৰে দেউল সজোৱা হয় আৰু ধোদৰ দৰে এলেহুৱা মানুহেও ৰাজআলি বান্ধে। মানুহৰ মুখত মউসনা ভাষা আৰু মিঠা গীত। এই সকলো দেখি মোগলসকলে অসমক স্বৰ্গপুৰীৰ লগত তুলনা কৰিছিল।

৮। ব্যাখ্যা কৰাঃ

1. (ক) মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয় / দেশ-প্ৰাণ, মুক্ত-প্ৰাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।
   * প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিক ৰচিত ‘মই অসমীয়া’ নামৰ কবিতাটিৰ পৰা লোৱা হৈছে।
   * সংগতি: অসমীয়া সেনাৰ অপৰাজেয় স্বদেশপ্ৰেম আৰু শক্তিৰ কথা ব্যক্ত কৰিবলৈ কবিয়ে এই কথা উল্লেখ কৰিছে।
   * ব্যাখ্যা: ভাৰতৰ ৰাজপুত আদি পৰাক্ৰমী শক্তিক পৰাস্ত কৰি বিশ্বজয়ী অহংকাৰেৰে মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰিছিল। কিন্তু অসমৰ সমৰভূমিত অসমীয়া নাৰী-পুৰুষৰ একতা, বীৰত্ব আৰু মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা অকৃটিম ভক্তি দেখি মোগল স্তম্ভিত হ’ল। অসমীয়াৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ অদম্য শক্তিয়ে মোগলক বুজাই দিলে যে দেশপ্ৰেমৰ বলৰ আগত কোনো আক্ৰমণকাৰীয়েই টিকি থাকিব নোৱাৰে।

2. (খ) দুৱৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা গচকত ভাগে মৰকত, / হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা, / ভৰি ধোৱে পোৱালৰ ভৰা দলঙত।
   * প্ৰসংগ: উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটিৰ পৰা লোৱা হৈছে।
   * সংগতি: অসমৰ প্ৰাকৃতিক আৰু সাংস্কৃতিক ঐশ্বৰ্য-বিভূতিৰ মহিমা প্ৰকাশ কৰিবলৈ কবিয়ে এই বৰ্ণনা দাঙি ধৰিছে।
   * ব্যাখ্যা: অসমৰ প্ৰকৃতি সৌন্দৰ্য আৰু সম্পদেৰে পৰিপূৰ্ণ। ৰাতিপুৱা দুবৰি বনৰ নিয়ৰৰ টোপালবোৰ মুকুতা মণিৰ দৰে জিলিকি থাকে আৰু ভৰিৰ গচকত সেউজীয়া পাতবোৰ মৰকত বাখৰৰ দৰে শোভা পায়। অসমৰ হস্তশিল্প ইমান উন্নত যে খৰমৰ চুলা হাতীৰ দাঁতেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু নৈ-পুখুৰীৰ পাৰৰ শিলৰ দলংবোৰ পোৱালেৰে সজাৰ দৰে পৱিত্ৰ আৰু সুন্দৰ।

3. (গ) মোহ গ’ল দূৰণিৰ বিদেশী মোগল / অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া, / অসমত বন্দী হ’ল, অসমৰ ৰূপ-মুগ্ধ / দূৰৰ মোগল আহি হ’ল অসমীয়া।।
   * প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি চৈয়দ আব্দুল মালিক বিৰচিত ‘মই অসমীয়া’ পাঠটিৰ অন্তৰ্গত।
   * সংগতি: অসমৰ স্বৰ্গীয় সৌন্দৰ্য আৰু উদাৰ সংস্কৃতিত আকৰ্ষিত হৈ বিদেশী মোগল অসমীয়া হৈ পৰাৰ ঐতিহাসিক সত্য ইয়াত প্ৰকাশ পাইছে।
   * ব্যাখ্যা: মোগলসকলে অসম জয় কৰিবলৈ আহিছিল যদিও যুদ্ধৰ অন্তত অসমৰ অপৰূপ প্ৰকৃতি, মধুৰ ভাষা আৰু মানুহৰ মৰমে তেওঁলোকক মোহিত কৰিলে। অসমৰ মায়াত বন্দী হৈ তেওঁলোকে স্বদেশলৈ উভতি নগৈ ইয়াতেই স্থায়ীভাৱে থাকি অসমৰ ভাষা-সংস্কৃতি আপোন কৰি লৈ চিৰদিনৰ বাবে অসমীয়া হৈ পৰিল।

4. (ঘ) জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া / অসমীয়া দেহ-প্ৰাণ মন; / জীয়াই থাকোঁতে মই অসমৰে অসমীয়া, / মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।
   * প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাৰ শেষাংশৰ পৰা লোৱা হৈছে।
   * সংগতি: কবিৰ মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা অকৃটিম ভালপোৱা আৰু অসমীয়া পৰিচয়ৰ গৌৰৱ প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই কথা কোৱা হৈছে।
   * ব্যাখ্যা: কবিয়ে গভীৰ নিষ্ঠাৰে ঘোষণা কৰিছে যে তেওঁৰ দেহ, প্ৰাণ আৰু মন সকলোতে কেৱল অসম আৰু অসমীয়া সত্তা বিৰাজমান। জীৱনকালত তেওঁ যেনেকৈ অসমৰ হকে কাম কৰিব, মৃত্যুবৰণ কৰিলেও তেওঁ এই অসম মাতৃৰ কোলাতেই শান্তিৰে মৰণক সাবটি ল’ব। মৃত্যুৰ পিছতো তেওঁৰ অস্তিত্ব অসমৰ লগতেই চিৰদিন জড়িত হৈ ৰ’ব।

৯। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্ৰশংসা কৰিছে, তোমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: ভাৰতবৰ্ষৰ অধিকাংশ ৰাজ্য জয় কৰা দুৰ্ধৰ্ষ মোগল সেনাকে অসমীয়া সেনানীসকলে শৰাইঘাটকে ধৰি বিভিন্ন যুদ্ধত বাৰে বাৰে পৰাস্ত কৰিছিল। সীমিত সমল আৰু শুকান সান্দহ-পানী খাইয়ো পুৰুষ-নাৰী সকলোৱে হেংদাং হাতত লৈ ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধাৰণ কৰি দেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰিছিল। অসমীয়া জাতিৰ এই অতুলনীয় সাহস, একতা আৰু মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা অদম্য আত্মত্যাগকে কবিয়ে অত্যন্ত গৌৰৱ আৰু শ্ৰদ্ধাৰে প্ৰশংসা কৰিছে।

১০। কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল’ম বুলি ভাবিছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: কবিয়ে অসম মাতৃৰ সুন্দৰ প্ৰকৃতি, সুৱদী অসমীয়া ভাষা আৰু ইয়াৰ সংস্কৃতিৰ মাজত এক স্বৰ্গীয় সুখ অনুভৱ কৰিছে। কবিৰ মতে সৰগৰ সুখ আৰু গীততকৈও অসমৰ সুৱদী ভাষা আৰু গীতৰ সুৰ অধিক মধুৰ। সেয়েহে কবিয়ে কৈছে যে সৰগৰ সুখত ভোল গৈ থাকিলেও যদি কোনোবাই অসমীয়া ভাষাৰে তেওঁৰ নাম সোঁৱৰে, তেওঁ সৰগ ত্যাগ কৰি আকৌ স্মৃতিৰ ইতিহাস লৈ এই পৱিত্ৰ অসম ভূমিতেই অসমীয়া হৈ পুনৰ জনম ল’ব।

১১। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।

উত্তৰ: সাৰাংশ: ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটি অসমৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাস, চহকী প্ৰকৃতি আৰু জাতীয় স্বাভিমানৰ এক অনুপম গাথা। পশ্চিমৰ পৰা দিগ্বিজয়ী মনোভাৱ লৈ অহা মোগলসকলে অসমৰ অসমীয়া সেনাৰ হাতত শোচনীয়ভাৱে পৰাস্ত হয়। পৰাজিত মোগলে অসমের নৈসৰ্গিক সৌন্দৰ্য, সমৃদ্ধ ঐতিহ্য আৰু মানুহৰ আন্তৰিকতাত মুগ্ধ হৈ স্বদেশলৈ উভতি নগৈ অসমকে নিজৰ মাতৃভূমি কৰি লয়। কবিয়ে এই সমন্বিত অসমীয়া পৰিচয়ক হৃদয়ত ধাৰণ কৰি জীৱনে-মৰণে চিৰকাল অসমীয়া হৈ থকাৰ আৰু সৰগৰ সুখ ত্যাগ কৰিও অসমৰ বুকুলৈ বাৰে বাৰে ঘূৰি অহাৰ গভীৰ সংকল্প প্ৰকাশ কৰিছে।

১২। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: কবিতাটোত আহোম যুগৰ স্থাপত্য, শিল্পকলা আৰু প্ৰশাসনিক দক্ষতাৰ উজ্জ্বল নিদৰ্শন দাঙি ধৰা হৈছে। হাঁহ-কণী আৰু চাউলেৰে সজা দেউল (মঠ-মন্দিৰ), ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ, হাতীৰ দাঁতৰ কাৰুকাৰ্য, সোণ-ৰূপৰ অলংকাৰ আৰু বাৰটি সাগৰ সদৃশ বিশাল পুখুৰী (যেনে শিৱসাগৰ, জয়সাগৰ) আদিের উল্লেখেৰে অতীত অসমৰ অতুলনীয় সমৃদ্ধি প্ৰকাশ পাইছে। আনকি এলেহুৱা ধোদৰ হতুৱাই ৰাজআলি বন্ধোৱা আৰু মোগলৰ দৰে বিশ্বজয়ী শক্তিক ভেটি ৰখাৰ ঐতিহাসিক বীৰত্বই অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ স্পষ্ট চানেকি দাঙি ধৰিছে।

ভাষা-বিষয়ক

(১) ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখা:
* স্বৰ্ণপুৰী: স্বৰ্ণৰে (সোণেৰে) নিৰ্মিত পুৰী = মধ্যপদলোপী কৰ্মধাৰয় সমাস (বা স্বৰ্ণৰ পুৰী = ষষ্ঠী তৎপুৰুষ সমাস)।
* মুক্তগীত: মুক্ত যি গীত = কৰ্মধাৰয় সমাস।
* অনিৰুদ্ধ: ন (নাই) নিৰুদ্ধ যাৰ = নঞ্‌ বহুব্ৰীহি সমাস।

(২) তলৰ শব্দবোৰৰ নিচিনা পাঁচোটা শব্দ সাজা:
1. হৰিণা-শিং
2. কুকুৰা-কণী
3. হাতী-দাঁত
4. মাছ-বাকলি
5. ঘোঁৰা-নাল

(৩) বিপৰীত শব্দ লিখা:
* গৌৰৱ: অগৌৰৱ / লাঘৱ
* আলোক: অন্ধকাৰ
* স্বাধীনতা: পৰাধীনতা
* পৰাজিত: বিজয়ী / অপৰাজিত
* সপোন: দিঠক
* মৰণ: জীৱন / জনম